ലൈഫ് ഓഫ് മൈ !

ജീവിതം അഴിഞ്ഞാടുന്ന വാഷിങ്ടണ്‍ ഡിസിയില്‍ നിന്നു തുടങ്ങി വഴിനീളെ കറിവേപ്പിലകളും പപ്പായമരങ്ങളുമുള്ള മയാമിയിലും അമേരിക്കയുടെ അനാഘ്രാത കുസുമങ്ങളായ വെര്‍മോണ്ടിലും ന്യൂഹാംപ്‌ഷെയറിലും വരെ എത്തി നില്‍ക്കുകയാണ്. വാഷിങ്ടണില്‍ കുറെ കെട്ടിടങ്ങള്‍ മാത്രമേ കണ്ടുള്ളൂ എങ്കില്‍ സാന്‍ഫ്രാന്‍സിസ്‌കോ മുംബൈയോ കൊച്ചിയോ ഒക്കെപ്പോലെ തോന്നി. മയാമിയി ബീച്ചില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഈ ബീച്ചാണല്ലോ ആ ബീച്ച് എന്ന തോന്നലായിരുന്നു മുഴുവന്‍ നേരവും. അവിടെയൊരു ന്യൂഡ് ബീച്ച് ഉണ്ട് എന്നവള്‍ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും കാണാന്‍ പോയില്ല (എവളെന്നൊന്നും ചോദിക്കരുത്, പറയില്ല). വെര്‍മോണ്ടിലെ ബര്‍ളിങ്ടണില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ ഷെര്‍ലക് ഹോംസ് കഥകളിലെ മഞ്ഞുമൂടിയ താഴ്‌വരയിലെത്തിയതുപോലെ തോന്നി. ന്യൂ ഹാംപ്‌ഷെയറിലെ മാഞ്ചെസ്റ്ററില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ഈരാറ്റുപേട്ടയിലെത്തിയതുപോലെയും. രാത്രിയില്‍ പലതും ഒരുപോലെയാണ് എന്നു പറയുന്നതില്‍ കാര്യമുണ്ട്.

അമേരിക്കയിലെ മൂന്നാഴ്ച കൊണ്ട് എന്തു പഠിച്ചു എന്നു ചോദിച്ചാല്‍ പറയാനുള്ള പ്രധാന ഉത്തരം അല്‍പം ഫിലോസഫിക്കലാണ്. കാലം, സമയം എന്നിവ വെറും മിഥ്യയാണ്. അനന്തമായ സമയപ്രവാഹത്തിലൂടെ ഒഴുകിനടക്കുന്ന അമൂര്‍ത്തബിംബങ്ങളാണ് മനുഷ്യര്‍. ഓരോരുത്തരും സമയം എങ്ങനെ വിനിയോഗിക്കുന്നു എന്നതാണ് അവരവരുടെ ജീവിതത്തില്‍ എത്ര വര്‍ഷങ്ങളും മാസങ്ങളും ദിവസങ്ങളും ഉണ്ട് എന്നത് തീരുമാനിക്കുന്നത്. സമയമില്ല, സമയം പോയി, സമയമായില്ല, സമയം പാലിക്കണം എന്നിങ്ങനെയുള്ള എല്ലാ പ്രസ്താവനകളും അടിസ്ഥാനരഹിതമാണ്. സമയം എന്നൊന്നില്ല. അത് ഒരു ആഗോളതട്ടിപ്പാണ്. സമയം ഉണ്ടെന്നും അത് പ്രധാനമാണെന്നും ലോകത്തെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്നതില്‍ പലതും വിജയിച്ചു എന്നതാണ് ആ തട്ടിപ്പിന്റെ രഹസ്യം. ഇതിന് എന്താണ് അടിസ്ഥാനമെന്നു സമയനിഷ്ഠയുള്ളവര്‍ ചോദിക്കും. ഇതിന് അടിസ്ഥാനമേയുള്ളൂ. കാരണം, വെള്ളിയാഴ്ച പുലര്‍ച്ചെ 2 മണിക്ക് ചെന്നൈയില്‍ നിന്നു പുറപ്പെട്ട ഞാന്‍ 32 മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞ് വാഷിങ്ടണ്‍ ഡിസിയില്‍ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ അവിടെ ശനിയാഴ്ച ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് നാലു മണിയേ ആയിട്ടുള്ളൂ. എന്റെ 14 മണിക്കൂറുകള്‍ അക്കൗണ്ടിലില്ല. അതുപോലെ വാഷിങ്ടണില്‍ നിന്ന് രാവിലെ 10 മണിക്ക് സാന്‍ഫ്രാന്‍സിസ്‌കോയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ട ഞാന്‍ 6 മണിക്കൂര്‍ യാത്ര കഴിഞ്ഞ് അവിടെ ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ മണി ഏഴ്. രണ്ടു മണിക്കൂര്‍ കാണുന്നില്ല. അതുപോലെ ഒരുദിവസം രാത്രി 1.59 കഴിഞ്ഞ് സമയം നേരെ 3.00. ഒരു മണിക്കൂര്‍ അവിടെയും മോഷ്ടിച്ചു- ഡേലൈറ്റ് സേവിങ് ടൈം ആണത്രേ. ശരിക്കും സമയം എത്രയായി എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഒരു പ്രസക്തിയുമില്ല. കരണം, ശരിക്കും സമയം എന്നൊന്നില്ല.

ഗൂഗിള്‍, എന്‍പിആര്‍, പിബിഎസ്, സ്റ്റോറിഫൈ തുടങ്ങിയ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ മുതല്‍ സാന്‍ഫ്രാന്‍സിസ്‌കോയിലെ ഗോള്‍ഡന്‍ ഗേറ്റ് പാലത്തിനപ്പുറത്തുള്ള മറീന്‍ കൗണ്ടിയിലെ 83കാരിയായ അധ്യാപിക ഗ്ലോറിയയുടെ വീട്ടില്‍ വരെ പോയി പല പല പ്രശ്‌നങ്ങളും ചര്‍ച്ച ചെയ്തു. കൊള്ളാവുന്ന കെട്ടിടങ്ങള്‍ക്കും പ്രകൃതിരമണീയതകള്‍ക്കും മുന്നില്‍ നിന്നു പടമെടുത്തു. വാഷിങ്ടണിലെ ന്യൂസിയം എന്ന വാര്‍ത്താ മ്യൂസിയത്തില്‍ ലോകത്തെ നടുക്കിയ വാര്‍ത്തകളിലെ യാഥാര്‍ഥ്യങ്ങള്‍ നേരിട്ടു കണ്ടു. ബെര്‍ലിന്‍ മതില്‍ പൊളിച്ചു നീക്കിയപ്പോള്‍ അതിന്റെ പ്രധാനപീസുകള്‍ കൊണ്ടുവന്ന് ന്യൂസിയത്തില്‍ വച്ചിരിക്കുന്നതിന്റെ മുന്നില്‍ നിന്നു പടമെടുത്തു. വേള്‍ഡ് ട്രേഡ് സെന്ററിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങള്‍, ഡാനിയേള്‍ പേളിന്റെ ക്യാമറയും പേനയും ലാപ്‌ടോപും അങ്ങനെ തുടങ്ങി ലോകമഹായുദ്ധകാലത്തുനിന്നുള്ള ശേഷിപ്പുകള്‍ മുതല്‍ അനേകം അനേകം ചരിത്രരേഖകള്‍ അവിടെ കണ്ടു.

ജേണലിസ്റ്റ് മെമ്മോറിയല്‍ എന്ന വിഭാഗത്തില്‍ വാര്‍ത്താശേഖരണത്തിനിടെ കൊല്ലപ്പെട്ട മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകരുടെ പട്ടികയില്‍ നിന്നും മലയാളത്തിന്റെ വിക്ടര്‍ ജോര്‍ജിന്റെ പേരും കംപ്യൂട്ടറില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവചരിത്രവും കണ്ട് ഒരു സല്യൂട്ട് നല്‍കി അല്‍പം വികാരഭരിതനായി കടന്നുപോന്നു. ഒടുവില്‍ ന്യൂസിയത്തിന്റെ ടെറസില്‍ നിന്നു സംഘാംഗങ്ങളോടൊപ്പം ഫോട്ടോയെടുത്തു.

പിബിഎസ് ടെലിവിഷന്‍ ചാനലിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഷോ ആയ ന്യൂസ് അവറിന്റെ അവതാരകന്‍ ഹാരിയുമായി ഏറെനേരം ലോകമാധ്യമപ്രവര്‍ത്തനരാഷ്ട്രീയത്തെപ്പറ്റിയും സോഷ്യല്‍ മീഡിയയുടെ ആവിര്‍ഭാവത്തെപ്പറ്റിയും ചര്‍ച്ച ചെയ്തു. അമേരിക്കയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും റേറ്റിങ് ഉള്ള ന്യൂസ് ഷോകളില്‍ ഒന്നായ ന്യൂസ് അവറിന്റെ അവതാരകനായ ഹാരിയെ കാണാന്‍ ലോക്കല്‍ സായിപ്പന്‍മാര്‍ പോലും വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് എന്റെ ലുക്കും മറ്റും കണ്ടിട്ടാവണം ഇന്ത്യയില്‍ എവിടെ ന്ിന്നാണെന്നു ഹാരി ചോദിച്ചു. ഇന്ത്യയുടെ താഴെഭാഗത്ത് കേരളം എന്നൊരു സാധനമുണ്ട് അവിടെ മലയാളം മാത്രമേയുള്ളു എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു പിടിപ്പിക്കുമ്പോള്‍ മിസ്റ്റര്‍ ഹാരി ഇങ്ങോട്ടു പറയുന്നു- മലയാളം ഞാന്‍ മറന്നിട്ടൊന്നുമില്ല- എന്ന്. ഹാരി ഹരിയാണ്. മ്മടെ പാലക്കാട്ടുകാരന്‍ ഹരി ശ്രീനിവാസന്‍.

അമേരിക്കയിലായാലും ഇന്ത്യയിലായാലും ഗാന്ധിജിയോട് എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരേ സമീപനമാണ് എന്നു മനസ്സിലായത് സാന്‍ഫ്രാന്‍സിസ്‌കോയിലെ ഫെറി ബില്‍ഡിങ്ങിനു മുന്നില്‍ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന ഗാന്ധി പ്രതിമ കണ്ടപ്പോഴാണ്. എന്തിനാണ് മഹാത്മാവിനെ അവിടെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചതെന്നു ചോദിച്ചിട്ട് ആര്‍ക്കും വലിയ പിടിയില്ല. പക്ഷെ, ഗാന്ധിപ്രതിമയുടെ തലയില്‍ പക്ഷികള്‍ വളരെ ഭംഗിയായി കാഷ്ഠിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഗോള്‍ഡന്‍ ഗേറ്റ് പാലം വലിയ സംഭവമാണ് എന്നാണ് എല്ലാവരും പറയുന്നത്. ആറാം വയസ്സില്‍ ഈരാറ്റുപേട്ടയിലെ ഇരട്ടപ്പാലങ്ങള്‍ക്കു മീതേകൂടി കടന്നുപോയപ്പോഴത്തെ അനുഭവം ഗോള്‍ഡന്‍ ഗേറ്റ് പാലത്തിലൂടെ പോയപ്പോള്‍ എനിക്കുണ്ടായില്ല എന്നതില്‍ ഖേദിക്കുന്നു. എന്നാലും ആ പാലം ഒരു സംഭവമാണ്.

മയാമി ബീച്ചില്‍ നിന്നപ്പോള്‍ എല്ലാ ബീച്ചും ഒരുപോലെയാണെന്നേ എനിക്കു തോന്നിയുള്ളൂ. തീരവും തീരയും തമ്മിലുള്ള ആഖ്യയും അഖ്യാതവുമാണല്ലോ ബീച്ചിന്റെ രസം. അതൊക്കെ തന്നെയേ അവിയെടുമുള്ളൂ. സീക്വേറിയത്തില്‍പ്പോയി കന്യകമാര്‍ ഡോള്‍ഫിനുകളോടു കെട്ടിമറിയുന്നത് കണ്ടു. പ്രത്യകിച്ചൊന്നും തോന്നിയില്ല. വെര്‍മണ്ടും ബര്‍ളിങ്ടണും മാഞ്ചസ്റ്ററമൊക്കെ മഞ്ഞില്‍ പുതഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഇടയ്‌ക്കൊക്കെ മഞ്ഞു പെയ്യുന്നുമുണ്ട്. വെര്‍മോണ്ടിലെ ട്രാപ്പ് ഫാമിലി ലോഡ്ജിനടുത്തുള്ള സ്‌കീയിങ് റിസോര്‍ട്ടിനു മുന്നില്‍ നിന്നു പടമെടുത്തു.

ഈ ട്രാപ്പ് ഫാമിലിയുടെ ജീവിതം അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് ദി സൗണ്ട് ഓഫ് മ്യൂസിക് സിനിമ ചിത്രീകരിച്ചിട്ടുള്ളതത്രേ. മൊത്തത്തില്‍ അമേരിക്ക എന്നു പറയുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ മനസ്സിലേക്ക് ആദ്യം തെളിഞ്ഞു വരുന്ന ക്ലീഷേ ചിത്രങ്ങളൊന്നുമല്ല യഥാര്‍ത്ഥ അമേരിക്ക. അന്യാദൃശവും അപൂര്‍വുമായ കാഴ്ചകളുടെയും ജീവിതങ്ങളുടെയും അനുഭവങ്ങളുടെയും അനന്തമായ താഴ്‌വരകളിലെ അമേരിക്കയെ ആണ് കാണേണ്ടത്. അല്ലാതെ വൈറ്റ് ഹൗസിനു മുന്നില്‍ നിന്നു പടമെടുത്തതുകൊണ്ടോ ലിബര്‍ട്ടി പ്രതിമയ്ക്കു മുന്നില്‍ കുന്തം വിഴുങ്ങി നിന്നതുകൊണ്ടോ അമേരിക്ക കണ്ടു എന്നു പറയാനാവില്ല. ഭൂരിപക്ഷം വരുന്ന അമേരിക്കക്കാരും സാധുക്കളും നിഷ്‌കളങ്കരുമാണ്. എന്നാലും കേരളത്തിന്റെ സൗന്ദര്യമോ ഭാരതത്തിന്റെ വൈവിധ്യമോ അമേരിക്കയ്ക്ക് ഇല്ല എന്നു പറയാന്‍ രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിക്കേണ്ടതില്ല.

വാഷിങ്ടണ്‍ ഡിസി ടു…..

ഹൗ മെനി കിലോമീറ്റേഴ്‌സ് ഫ്രം വാഷിങ്ടണ്‍ ഡിസി ടു മയാമി ബീച്ച് എന്ന് ആരും ഇനി ചോദിക്കരുത്. കാരണം ആ ചോദ്യത്തിന് ഇവിടെ പ്രസക്തിയില്ല. ഇവിടെ കിലോമീറ്ററുകളില്ല, മൈലുകളേയുള്ളൂ. ഞാനിപ്പോള്‍ വാഷിങ്ടണ്‍ ഡിസിയില്‍ ആണ്. അധികം താമസിയാതെ മയാമിയിലേക്കു പോകും. എന്നാല്‍, വാഷിങ്ടണ്‍ സിഡിയില്‍ നിന്നും മയാമി ബിച്ചിലേക്കുള്ള ദൂരം അറിയാന്‍ കോട്ടയത്തോ കൊച്ചിയിലോ ഒക്കെ ഇരുന്നാല്‍ മതി. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ ദൂരം 1054 മൈല്‍ ആണ്. കിലോമീറ്റര്‍ കണക്കില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ 1696.2 കിലോമീറ്റര്‍. നിങ്ങള്‍ക്കും പരിശോധിക്കാം.


View Larger Map

പറഞ്ഞു വരുന്നത് എന്താണെന്നു വച്ചാല്‍, അമേരിക്ക ഒരു വലിയ സംഭവമല്ല. കൊച്ചിയിലും കോഴിക്കോട്ടും തിരുവനന്തപുരത്തുമുള്ള ജീവിതത്തിന്റെ ചടുലത ഇവിടെയില്ല. മനുഷ്യജീവിതം കൊണ്ടു വര്‍ണാഭമായ പകലുകളുടെ ഭംഗി ഇവിടെയില്ല. ഞാന്‍ അമേരിക്കയ്ക്കു വില പറയാന്‍ വന്നതല്ലാത്തതുകൊണ്ടും എന്നെ അമേരിക്ക കല്യാണം കഴിക്കുന്നില്ലാത്തതുകൊണ്ടും എനിക്ക് അമേരിക്കയെക്കുറിച്ചോ അമേരിക്കയ്ക്ക് എന്നെക്കുറിച്ചോ ഉള്ള അഭിപ്രായങ്ങള്‍ക്കു പ്രസക്തിയില്ല. ഇംഗ്ലിഷ് മണി മണി പോലെ പറയാന്‍ നാലാഴ്ച ഇവിടെ നിന്നാല്‍ മതി. മൂന്നാഴ്ചത്തേക്കു വന്ന ഞാന്‍ അത് മണി മണിപോലെ പറഞ്ഞിട്ടു വലിയ കാര്യമൊന്നുമില്ല. സായിപ്പ് കേരളത്തില്‍ വന്നാല്‍ മലയാളം പറയാറില്ലാത്തതുകൊണ്ട് കഴിയുന്നതും ഞാന്‍ ഇവിടെ ഇംഗ്ലിഷും പറയാറില്ല. യെസ്, നോ തുടങ്ങിയവ കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ സായിപ്പ് പറയുന്നതിനൊക്കെ അത് ശരി !, അതെയല്ലേ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാലും സംഗതി കമ്യൂണിക്കേറ്റ് ചെയ്യുമെന്നു ഞാന്‍ തെളിയിച്ചു. ജെസിബിയുടെ ഡ്രൈവര്‍ ബജാജിന്റെ ബൈക്കോടിക്കുന്നവനെപ്പറ്റി അസൂയപ്പെടേണ്ട കാര്യമില്ലാത്തതു പോലെ 56 അക്ഷരമുള്ള മലയാളം പറയുന്ന ഞാന്‍ വെറും 26 അക്ഷരമുള്ള ഇംഗ്ലിഷ് പറയുന്നവരുടെ മുന്നില്‍ കോംപ്ലക്‌സ്‌ അടിക്കേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ.

ഏറ്റവും വൈവിധ്യമായ കാലാവസ്ഥയുള്ള സ്ഥലം ഇന്ത്യയാണ് എന്നു പറയുന്നത് ചുമ്മാതാണ്. ഇവിടെ വാഷിങ്ടണ്‍ ഡിസിയില്‍ മുടിഞ്ഞ തണുപ്പും ഇടയ്‌ക്കൊരുമാതിരി വൃത്തികെട്ട മഴയുമാണെങ്കില്‍ മയാമിയില്‍ പൊരിവെയിലാണ്. കന്‍സസും ബോസ്റ്റണുമൊക്കെ മഞ്ഞു മൂടിക്കിടക്കാന്‍ തുടങ്ങീട്ട് കുറെ ദിവസമായി. എവിടെയെങ്കിലും വെള്ളപ്പൊക്കവും ഉരുള്‍പൊട്ടലും ഉണ്ടോ എന്നറിയില്ല. എന്തായാലും വൈവിധ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഇവിടെയും ഒരു പഞ്ഞവുമില്ല. ആളുകള്‍ പൊതുവേ നല്ലവരാണ്. എല്ലാവരും മര്യാദക്കാരാണ്. നമ്മള്‍ വെറുതെ റോഡിലൂടെ നടന്നുപോയാല്‍ പോലും താങ്ക്യൂ എന്നു പറയുന്ന ടൈപ്പ് ആണ്. ഒരു പരിചയവുമില്ലാത്തവര്‍ പോലും സുഖമാണോ എന്നു ചോദിക്കും. എല്ലാവരും താങ്ക്യൂ എന്നു പറയുമ്പോള്‍ നമുക്ക് താങ്ക്യു പറയാനുള്ള അവസരം എപ്പോഴാണ് ലഭിക്കുക എന്നതാണ് വലിയൊരു പ്രതിസന്ധി.

റസിഡന്‍ഷ്യല്‍ സ്‌കൂളിലെപ്പോലെ എല്ലാവരും ഒരേപോലെ പെരുമാറുന്ന സമൂഹത്തില്‍ നമുക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് പ്രസക്തിയൊന്നുമില്ല. അതുപോലെയൊക്കെ പെരുമാറുക അഥവാ അമേരിക്കക്കാരനെപ്പോലെ ഭാവിക്കുക എന്നതേ മറ്റേതു രാജ്യക്കാരനും ഇവിടെ ചെയ്യാനുള്ളൂ എന്നു തോന്നുന്നു. തെരുലിലൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ ഇന്ത്യക്കാരെ ഇഷ്ടം പോലെ കാണാം. എന്നാല്‍ മറ്റേതെങ്കിലും രാജ്യത്ത് വച്ച് ഇന്ത്യക്കാരനെ കണ്ടാല്‍ തോന്നുന്നതുപോലെ ഒരു വികാരത്തിന് ഇവിടെ വലിയ പ്രസക്തിയൊന്നുമില്ല. ചേട്ടാ ഞാനും ഇന്ത്യക്കാരനാ, കണ്ടാല്‍ തോന്നില്ലേ എന്ന ഭാവത്തില്‍ നമ്മള്‍ അമേരിക്കന്‍ വേഷധാരിയായ ഇന്ത്യക്കാരനെ നോക്കിയാല്‍ ഇന്ത്യ എന്താണെന്നറിയാത്ത വെള്ളക്കാരനാണ് താന്‍ എന്ന ഭാവത്തോടെ പാവപ്പെട്ട കണ്‍ഫ്യൂസ്ഡ് ദേശി നമ്മളെ തിരിച്ചു നോക്കും. ഒറിജിനല്‍ അമേരിക്കക്കക്കാരനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം നമ്മള്‍, കേരളത്തില്‍ മൈക്കാട് പണിക്കു വന്ന ഒറീസക്കാരനെപ്പോലെയാണ് എന്നു തോന്നുന്നു.

റോഡിലൂടെ വാഹനങ്ങള്‍ നിരനിരയായി പോകുന്നതും, ട്രാഫിക് സിഗ്നലുകളില്‍ നിര്‍ത്തി നിര്‍ത്തി മറ്റു വാഹനങ്ങളെ ഓവര്‍ടേക്ക് ചെയ്യാതെ അടങ്ങിയൊതുങ്ങി പോകുന്നതുമൊക്കെ കാണുമ്പോള്‍ കേരളം മിസ്സ് ചെയ്യും. ഓട്ടോറിക്ഷകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ വാഷിങ്ടണ്‍ ഡിസി കുറച്ചുകൂടി ക്യൂട്ട് ആയേനെ എന്നും തോന്നി. റോഡുകള്‍ക്ക് നമ്പരും അക്ഷരങ്ങളുമൊക്കെയാണ് പേരുകള്‍. 1600 കെ സ്ട്രീറ്റ്, അല്ലെങ്കില്‍ 1800 എല്‍ സ്ട്രീറ്റ് തുടങ്ങിയ വിരസമായ പേരുകളെവിടെ കിടക്കുന്നു, എംജി റോഡ്, വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീര്‍ റോഡ്, പി.ടി.ഉഷ റോഡ് തുടങ്ങിയ കാല്‍പനിക റോഡുകളെവിടെ കിടക്കുന്നു. കാപ്പി, ചായ തൂടങ്ങിയ സംഗതികള്‍ രുചികരമായി കഴിക്കുന്നതെങ്ങനെ എന്ന കാര്യത്തില്‍ ഇവര്‍ അജ്ഞത നടിക്കുന്നതാണോ അതോ കടുംകാപ്പി കൊടുംകയ്‌പോടെ കുടിക്കാന്‍ ഇവിടുത്തുകാര്‍ക്ക് ശരിക്കും ഇഷ്ടമാണോ എ്‌ന്തോ.

അമേരിക്കന്‍ സന്ദര്‍ശനത്തിന്റെ ആദ്യവാരത്തില്‍ വാഷിങ്ടണ്‍ ഡിസിയിലെ അനുഭവം വച്ച് എനിക്കിത്രയൊക്കെയേ പറയാനുള്ളൂ. വരും ദിവസങ്ങളില്‍ അഭിപ്രായം മാറിയേക്കാം. എന്തായാലും പലരും കരുതുന്നതുപോലെ സ്വര്‍ഗത്തിലോ… നമ്മള്‍ സ്വപ്‌നത്തിലോ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചു പാട്ടുംപാടി നടക്കാന്‍ മാത്രം ഇവിടൊന്നും ഞാന്‍ കാണുന്നില്ല. അതിനൊക്കെയുള്ള സ്‌കോപ് നമ്മുടെ ഭൂമി മലയാളത്തിലാണ്. അല്ലെങ്കില്‍ രാജ്യാന്തര നിലവാരത്തില്‍ ചിന്തിക്കാന്‍ കഴിയാത്ത ബ്ലഡി മല്ലുവിന്റെ ജല്‍പനങ്ങളുമാവാം. എന്തായാലും വിമാനത്തിലും എയര്‍പോര്‍ട്ടിലുമൊക്കെയായി പത്ത് മുപ്പത് മണിക്കൂറോളം ബോറടിപ്പിക്കുന്ന യാത്ര ചെയ്ത് കൊച്ചിയില്‍ നിന്നും അമേരിക്കയിലേക്കും തിരിച്ചും യാത്ര ചെയ്യുന്ന എല്ലാ അമേരിക്കന്‍ മലയാളികളെയും ഞാന്‍ സമ്മതിച്ചിരിക്കുന്നു. ബന്ധുര ലുഫ്താന്‍സ ഫ്‌ളൈറ്റിലാണെങ്കിലും പണ്ടാരമടങ്ങല്‍ ഒരു പണ്ടാരമടങ്ങല്‍ തന്നെയാണല്ലോ.

Note: ഇവിടുത്തെ മിക്കവാറും എല്ലാ സ്മാരകങ്ങളുടെയും മുന്നില്‍ ഞാന്‍ വിജൃംഭിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന ചിത്രങ്ങള്‍ എടുത്തിട്ടുണ്ട്. അതുപോലെ തന്നെ ലോക്കല്‍ സെലബ്രിറ്റികളുടെ തോളില്‍ ചാരി നിന്നുകൊണ്ടുള്ള പടങ്ങളും ഉണ്ട്. പറഞ്ഞന്നേയുള്ളൂ. അതൊക്കെ അപ്‌ലോഡ് ചെയ്ത് നിങ്ങളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാത്തതിന് നന്ദി വേണം.

അക്കരെ അക്കരെ അക്കരെ

കേരളമെന്ന ഇട്ടാവട്ടത്തില്‍ കിടന്നു തായം കളിച്ചു ബോറടിച്ചതുകൊണ്ടല്ല. അമേരിക്ക നിര്‍ബന്ധിച്ചതുകൊണ്ടു മാത്രം മൂന്നാഴ്ചത്തെ പര്യടനത്തിനായി ഞാന്‍ പുറപ്പെടുകയാണ്. ഐവിഎല്‍പി എന്നു പറയുന്ന ഇന്റനാഷനല്‍ വിസിറ്റര്‍ ലീഡര്‍ഷിപ് പ്രോഗ്രാമിന്റെ ഭാഗമായി സോഷ്യല്‍ മീഡിയ ഇന്‍ഫഌവന്‍സേഴ്‌സ് എന്ന പരിപാടിയില്‍ ഇന്ത്യയില്‍ നിന്നുള്ള നാലുപേരില്‍ ഒരാളായി ഇന്നു ചെന്നൈയില്‍ നിന്നു ലുഫ്താന്‍സ വിമാനത്തില്‍ ഞാന്‍ പുറപ്പെടും. ശനിയാഴ്ച വൈകിട്ട് (ഇന്ത്യന്‍ സമയം ഞായറാഴ്ച രാവിലെ) വാഷിങ്ടണ്‍ ഡിസിയില്‍ ഇറങ്ങും. തുടര്‍ന്ന് മാര്‍ച്ച് 1 വരെ വാഷിങ്ടണ്‍ ഡിസിയിലും മാര്‍ച്ച് 6 വരെ കാലിഫോര്‍ണിയയിലും മാര്‍ച്ച് 10 വരെ മയാമിയിലും മാര്‍ച്ച് 13 വരെ ബര്‍ലിങ്ടണിലും മാര്‍ച്ച് 15 വരെ ന്യൂഹാംപ്‌ഷെയറിലെ മാഞ്ചസ്റ്ററിലും വിവിധ പരിപാടികളില്‍ പങ്കെടുക്കും. ഗൂഗിള്‍, ഫേസ്ബുക്ക്, ലിങ്ക്ട്ഇന്‍, ട്വിറ്റര്‍, എന്‍പിആര്‍, വാഷിങ്ടണ്‍ പോസ്റ്റ്, സാന്‍ഫ്രാന്‍സിസ്‌കോ ക്രോണിക്കിള്‍ തുടങ്ങി വിവിധ സ്ഥാപനങ്ങളിലാണ് എക്‌സേഞ്ച് വിസിറ്റര്‍ പ്രോഗ്രാമിന്റെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങള്‍ നടക്കുന്നത്. 16ന് വൈകിട്ട് ബോസ്റ്റണില്‍ നിന്നും മടങ്ങിപ്പോരും.

ഇത് ഒരു ഒഫിഷ്യല്‍ പ്രോഗ്രാമായതുകൊണ്ട് ബെര്‍മുഡ ഇട്ട് ബീച്ചിലൂടെ നടക്കാനോ മലയാളി അസോസിയേഷനുകളുടെ പരിപാടികളില്‍ പങ്കെടുക്കാനോ എനിക്കു സാധിച്ചെന്നു വരില്ല. എങ്കിലും എന്നെ ഹോട്ടലില്‍ വന്നു കണ്ട് വില പിടിച്ച സമ്മാനങ്ങള്‍ നല്‍കാനാഗ്രഹിക്കുന്നവരെ ഞാന്‍ പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നുമില്ല. ഒന്നുകില്‍ അമേരിക്ക, അല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍. രണ്ടിലൊന്ന് ഈ മൂന്നാഴ്ച കൊണ്ട് ഒരു പാഠം പഠിക്കും. ഈ പോസ്റ്റ് ഞാന്‍ പാലായില്‍ നിന്നാണ് പബ്ലിഷ് ചെയ്യുന്നത്. എന്നാല്‍ ഇതിന്റെ കമന്റുകള്‍ അപ്രൂവ് ചെയ്യപ്പെടുന്നത് ചെന്നൈയില്‍ നിന്നോ ഫ്രാങ്ക്ഫര്‍ട്ടില്‍ നിന്നോ വാഷിങ്ടണ്‍ ഡിസിയില്‍ നിന്നോ ഒക്കെയാവാം. ഈ ബ്ലോഗില്‍ കമന്റിടുന്നവരുടെയൊക്കെ ടൈം. ഇതാണ് എന്റെ ഇമെയില്‍- berly@berlytharangal.com